زندگي اين بچه سوسولهاي توي دايره زندگي تنها به پيچش موي دختركان
مو بور بند است،وتنها تا وقتي سراغشان را ميگيرند كه زلفهاي بور و پيچشان صاف نشده اند!
و زندگي من و تو به پيچش مويي كه هرگز نديديم!
و زلفهاي پريشان خاطراتمان!
و خدايي كه حلاجي مان كرد...
زنده گي تر ميشود اگر بنشيني لب پنجره خاطرات و زخمي بر اين صداي تار گونه بزني...
كه زنده گي ميآيد...
خيلي زود...
خيلي نزديك...

یکی نشست جای یکی!
یکی وایستاد و پلک نزد!
یکی شیرجه زد توی زندگی!
خدا هم کرکره رو کشید پایین
تا روی همین چشمان من...!
همه جا تاریک شد...

خورشید را انگار که سر بریده باشند!
هوا جوش کرده بود!
گرم بود و گرم بود و گرم...
اواخر مرداد بود...
همین حوالی ، روی زمین
کمی آنطرف تر یکی به امید چشم باز کردن پا میکوبید به زمین!
یکی به آفتاب گفته بود نزن...
آفتاب هم اون روز بیرون نیومد
نبض زمین واستاده بود!
همه هم روی زمین ...
صفحه های تقویم یکی پر شده بود ...
همه چیز شده بود عین بی رنگی...
خورشید هم برنگشت...
قدمها که ایستاد یکی داد زد!
یکی گریه کرد!
یکی خندید!
آفتاب زده بود...
خورشید برگشت...
نبض زمین جان گرفت!
...
گاهی چقدر خواب ها مقدس میشوند!
برگرد و نگاه کن تمام این نقاط عطف زندگی ات را
دیگر بیست و سه عدد حقیری نیست
توی تمام این بالا بلندی ها یکی دستت را گرفته بود
حواست که هست؟
آن هم وقتی از خدا شروع کنی و از موعود و قرآن بدون ترجمه بخوانی!
می بینی همه اینها هم میشود اسمش را گذاشت نشانه...
شعبانِ مرداد یا مردادِ شعبان!
بعثت و خدا و موعود !
میشود با همه شان آنقدر جمله ساخت به اندازه تمام این چند سال زندگی ات...
کدامش چرخیده بود؟
می بینی ؟
با یک نگاه، خدا را آوردی همین حوالی !
تمام حواسش را هم جمع کردی برای خودت!
بزرگ شده ای ، خودت و دلت! و هنوز یادت نرفته!
ولی هنوز دستمان به خدا نمیرسه!
راستی کِی میرسه؟
...
مرداد بود و گرما...
گرما بود و آفتاب...
خورشید را انگار سر بریده باشند!...
...
زور چاپون : یکی اونقدر تکرار مکررات کرد تا یادش پر شد از تو!

حوالی روزگارم گیج میزند خیالات وهم انگیز
که فقط تو میفهمی حسشان را
که تو فقط انگیزه تزریق میکنی در رگهای بودنم
و همین کافیست...
نیست؟
...
زور چاپون : گاهی دیر بجنبی قوره حلوا شده صبوریت را که نمیخوری هیچ!
حلوایت را هم خواهند خورد!!
...

گاهی تحت شعاع حرفها که قرار بگيري
ميشود همين!
حرف نزدن و ننوشتن و سکوت...
ولي با تمام وجود نشسته ام و براي برنامه هاي آينده ام
مداد تيز ميکنم!
...
کلاس ترک عادت جهت سکوت!
حفظ تعدادي لغات قلمبه سلمبه جهت تکميل دارايي ادبي ام!
و نشستي صميمي با افلاطون برای بهتر فکر کردن و اونجوري شدن!
کمي هم حوصله مان را ارتقاء میدهیم
چيزي نزديک به هزار سال
تا بارور شدن احساساتم
....
آنوقت شايد بشود بنشينيم و فلسفه بالا بياوريم اينجوري!
و سعي کنيم که از هم کم نياوريم همونجوري!
ميفهمي که چه ميگويم؟
لابد تو هم نفهميدي!
چاره اي نيست انگار بايد ساده تر زندگي کنم
و ساده تر برنامه ريزي شايد
...
زور چاپون : يعني اينقدر زمين هي چرخيده!
تولدمون خورده تو هم؟
يا تو همينجا وایستاده بودي و من هي چرخيدم!؟