Click Here!

                               aksaam l jamnevesht l rss l email           

v    مسجد الحرام/2    

امروز به سنگهای زیر پایم،به دیوارها،ستونهای حرم، حتی آبخوری های زمزم خوب دقت کردم،چه میبینم؟ همه یکصدا تو را صدا میکنند، دقت کرده ای همه به سوی مقصود که کعبه باشد روی گردانده اند؟! این موج خاموشی ندارد، این آسمان که حتی موقع شب هم چایش را با زمین عوض نمیکند و شب نمیشود، اینجا تاریکی معنا ندارد، اینجا دور رنگی و حسد و نا امیدی معنا ندارد!
اینجا همه یک هستند برای یک، معبود که تو باشی اینچنین بی نظیر ، بنده ات هم میشود اینچنین!
دقت کرده ای اینجا آدمها هر کدام با زبان خود بی اینکه زبان طرف مقابلشان را بدانند با هم صحبت میکنند و چقدر هم خوب هم را میفهمند! اینجا زبان و دست و پا و چشم و گوش همه انگار خود حرف میزنند ! انسان اینجا هر جزء اش یک موجود است!
هر جزء اش در برابر تو یک نیایش دارد!
اینجا محشر نیست، آیا؟!


December 21, 2009 11:49 AM   Comment(s) (10)


v    مسجد الحرام 1    

کمی از دیروقت گذشته ولی اینجا وقت معنا ندارد،چیزی که مهم است خودت هستی و خدایت...
برخلاف همه ی مکانها اینجا لامکان است، بروزن لا شریک! دیر وقت است؟ درب را میبندند؟ خسته ای؟ خواب چشمانت را گرفته؟ کسی منتظر برگشت به خانه ات است؟
قانون بازگشت به خانه اینجا صدق نمیکند! اینجا خانه ات است، اینجا هیچ کس منتظر کسی نیست، اینجا هر کس خودش را در میابد!
این دایره مینا که میبینی برگرد این خانه نمیایستد جز برای لحظه نماز و نیایش! و باز بعد از آن دوباره میچرخد گرد حرم! ولی به نظر من موقع نیایش و نماز هم نمیایستد! ذهن خراب ما می انگارد که ایستاده!
موقع نیایش از سرعت زیاد است که فکر میکنیم ایستاده ولی با سرعت در حال چرخیدن است...
برگرد خانه ات...
چقدر شبها زیباتر به نظر میرسد این عشق بازی با معبودت، آسمانت از رنگ تهی، بنده ات از رنگ تهی، چه زیباست ...
حتی نگاه کردن هم چشمان را خشک میکند!
تسبیحم دور میگردد بر گرد انگشتانم و دلم سر میخورد در تو بر گرد خانه ات، یک بار، ده بار، صدبار....
اینجا پلک زدن حرام است!
اینجا خوابیدن حرام است!
اینجا اگر فکر نکنی به معبود و خودت و دنبال معرفت نروی بیهوده آمده ای!
بلند شو، چرخی بزن، تا میتوانی طواف بجا آور!
برای خودت، دیگران! لحظه ای نایست! چیزی تا صبح نمانده و چه زود میگذرد این لحظات، یک قدم اینجا به اندازه صد قدم آنجاست، دیر بجنبی دیگر زنده نیستی!
زندگی اینجاست!
مرده گی انجا!
برخیز! وقت برای آه کشیدن داری تا بخواهی! حال وقت هو کشیدن است!
طواف کن ، نیایش کن و نماز بخوان تا میتوانی!
آدم شو!
ابراهیم باش!
چیزی تا صبح نمانده!


December 17, 2009 8:09 AM   Comment(s) (8)


v    به سوی تو2    

جحفه!
باید لباس عوض کرد ، تغییر ، لباس دنیوی به اخروی!
کفن پوش شد!
یعنی دل کندن از هر آنچه که هست و دارد که اول لباس باشد!
از من ِ الان باید دور شد! از هرچه که تا حال بوده ای! باید بیرون آمد و به من ِ او تغییر داد!
آمده ام برای تغییر ، برای از خود رفتن و به خود آمدن، باید از همه ی رنگها دست کشید، بی رنگ و یک رنگ، از تمام تشخص، مقام و هر آنچه که من است بیرون آمد...
همه در یک لباس ، برای سبک شدن از کلمه من، و فدا شدن برای تو!
مُحرم یعنی خالی از هرچه که می بالم به خود!
اینجا میقات است...
سپید کن و رها شو از رنگها...
لباست و دلت را...
خالی شو از من هایت...
موتوا قبل ان تمو توا (بمیر قبل از انکه بمیری)
لباسی که گفته اند به تن میکنم...
لباسی سپید و دو تیکه، خالی از هر طرح و دوختی، ساده و بی آرایش...
کفن!
حال که سپید پوش شدی و آماده ، برای پرواز کافیست دستهایت را بالا ببری و چند کلمه بگویی و با دلی صاف و صیقل شده، نیت کنی و لبیک گویی...
هیچ نمی شنوم و انگار وسایل سفر مهیا شده ، انگار وقت پریدن است، هر کدام از تلبیه ها در تمام وجودم لرزه می اندازد.
و الی الله المصیر...
حرکتی به سوی خدا و برای خدا، هرکه هستی ، هرکجا نشسته ای با هر منسب و مقامی، یکی میشوی و سپید میپوشی و عزمت را جزم میکنی و
پ ر و ا ز ...
اینجا میقات است...
محل دفن تمام بودن هایت و برداشت همه ی شدن هایت... از همینجا...
و حال ، تو محرم شده ای به لباس احرام ، انگار یک لشکر از مردگان ، انگار اینجا محشر است، همه زنده شده اند برای روز رستاخیز، قیامت، لحظه ی پاسخ؟
خودت را گم میکنی بین همه ی خودت، همه مثل هم، دیگر از من های قبل خبری نیست؟! آیا!؟
اینجا میقات است...
برای یک تغییر ، یک تعویض ، یک انقلاب درونی!
حجت آغاز شد، به نماز می ایستم و نماز احرام میخوانم، چقدر زیباست این لحظه های من، در لباس جدید...
دارم با خودم عهد میبندم و تو...
عهد میبندم به آگاهی ام زین پس، چه قدر فرق میکند این حرفهایم در نماز با دیگر و قبلتر حرفهایم، هر کلمه پس از گفتن انگار پرواز میکند و آخر هم خودم...
محرم شده ای و حال بر تو 24 عمل حرام است، تا از احرام بیرون آیی...
حرکت میکنی سوی خودش و خودت
به سوی کعبه...
گفته اند اولین نگاه همراه است با بر آورده شدن حاجتت...
نزدیک حرم میشوم، پاهایم از بدنم جلوتر میدود، هیچ نمیشنوم، تمام در و جانم را بسته ام به چشمانم ، حرم انگار خالی از هر کسی شده و فقط من هستم و تو، تند تند میدوم...
نکند نبینمت!
لحظه ها را باید قدر دانست!
میدوم، از باب مستجار داخل میشوم، چشمایم را میبندم ، میخواهم فقط خودت را ببینم، از دلهره گوشه چشمم را باز میکنم و چیزی میبنم ، باز دلم نمیآید و دوباره میبندم و جلوتر میروم، هنوز نرسیده ام ولی چشمانم باز است! دل توی دلم نیست، یادم رفته که حتی اشکر بریزم، تمام حسهایم، سلول به سلول بدنم منتظر است!
اخر میبینمت ...
کعبه نزدیک میشود و نزدیک تر ... چشمم که میافتد :
هیجان، پریشانی،صدای قلبت، ندای حق، خدا، معراج، آسمان، لبیک، میقات، حج، سفر، آرزوهایت، التماس دعا ها، پدر و مادرت، صدای گریه،حاجت، خانواده، راننده تاکسی، لباس سپید، پرواز، فرودگاه،طیاره،پریشانی، ذکر، دوستان، قبل از سفر، دلهره، اظطراب و من...
و من ذره ای ناچیز در مقابل دیدگانت...
میبینی ام، آیا ؟!
در سیل عظیم، پاهایم نیست که مرا به جلو میراند، پرواز میکنم، غرق میشوم در تو از حضور تو! عجب بارانی میبارد، باران رحمت، ولی برخلاف بارانهای قبل اینبار از زمین به هوا ، ذکرهایت است که با طرف میرود و باران میشود فرود میاید در من!
موج ، موج میشود و من بر گرد حرم پرواز،چقدر عظمت ، چقدر بزرگی!
نیست میشوم، میروم،میمیرم، از خود بی خود میشوی، دور میشوی و نزدیک، تمام وجودم قلب میشود و میشنوم صدایش ...
با تمام وجود، پرواز...
عشق...
چه معمارانه مقابلم ایستاده ای!
مکعبی با سنگهای سیاه و پرده ای زیبا...
داخل صحنی سفید...
چه لرزه ای به جانم میانداز این قلم از نوشتن هرچه هست از تو...
اینجا هیچ کس خودش نیست، اصلا خودت را گم میکنی از دیدنش، محو میشوی در خیالاتت که خیال نیست...
می چرخی...
می چرخی...
7 بار ، برگرد خودت، برگرد دلت، دلت را که خانه اش کردی دیگر من نیستی، پر شده ای از او!
اینجا حرم اوست، خانه ی اوست، میعادگاه...
آمده ای که بگویی من هم هستم، خودت را پیدا کن، اگر پیدا نکردی جایت نیست، پس برو، برگرد!
اینجا خانه خداست و خانه خودت!
آزاد باش و محرم!
نمازت را تمام بخوان که تو مسافر نیستی! از خانه ی خودت به خانه خودت آمده ای! به تک تک سنگها که می نگری ابراهیم را میبینی ، خوب نگاه کن...
قطعه سنگهایی که بی هیچ آرایش و نقشی چه زیبایی به هم زده اند، کمی جلوتر هلال میبینی!
نزدیک به پایه سوم کعبه!
حجر اسماعیل...
جایی که زنی خوابیده ، آرام، در پناه خانه ای آرام!
هاجر!
ولی چه رمزیست که در عین حال دور هجر هم بگردی؟ چه مقامی ست هاجر؟!
که جزیی از طوافت شده؟!
زیر سایه خدا و خانه اش!
آفتاب می تابد و دور هفتم و تمام...
بر میگردم پشت مقام ابراهیم و نماز طواف میخوانم، چقدر نزدیک است! چقدر اینجا نماز خواندن فرق دارد! چقدر این فاصله زیباست!
نمازت که تمام میشود دوست داری بار دیگر وارد جمع شوی، اصلا بیرون از جمع که هستی احساس نیستی میکنی، دلت هوای جمع را میکند و احساس دلتنگی معبودت، در حرمش هستی ولی احساس دلتنگی!؟
دلتنگی ات وقتی تمام میشود که بار دیگر نزدیکش شوی! و گرد خانه اش بچرخی و خودش شوی!
ولی باید رفت برای سعی در صفا و مروه!
باید دلت را برداری و بروی و به یاد زنی بدوی که زمانی اینجا در پی آب میدویده!
هفت بار، از صفا شروع میکنی و به مروه ختم و بلعکس، چه حسی دارم اینجا در نقش هاجر!
تلاش کن!
برای چه؟
زیستن؟
جستجوی آب؟
زمزم...
چقدر می دانست هاجر، که این آب، روزی مقامی پیدا خواهد کرد؟!
چشمهایم را میبندم، هاجر را میبنم که میدود،گاهی حروله زنان باید زمین را زیر پاهایت سیر کنی، گاهی آهسته راه میروی...
مسعی می لرزد،
از صدای پای هاجر،
از صدای دلش زجر میکشد زمین،
میگرید!
زمزم...
و حال هفت دورت که تمام شد بر بلندی مروه میایستی و تقصیر میکنی!
اصلاح کن و آزاد شو،
جامه ی احرامت را از تن در آر، گوش کن به زمزمه زمزم...


December 14, 2009 12:34 PM   Comment(s) (92)


v    بيست و هشتم آبان 88 - به سوي تو!    

هو الجميل
...
کشاندی و کشاندی ام تا؟
تا ناکجا، به کدام سو؟
آخر مگر خودت نگفتی هرکه دلش را به من دهد مصفايش می کنم؟
تمام کن، سلول به سلول ام را گذاشتم، تکه تکه ام کردی ! خودت گفتی که آمدم ، آمدم و نگاهم نکردی، منی که با اين شور و شوق آمده بودم، نيم نگاهی کردی و گفتی:
نه!
دوستان و همراهان سفرم دلداری ام می دادند، مگر دلی هم مانده؟!
فقط چند لحظه ای نمانده به پرواز...
چند لحظه تا تو، تويی که دعوتم کردی به ديدنت! پس ديگر اين چه عذابی ست؟ به کدامين گناه کرده و نکرده!
همه قبل تر ترسانده بودنم از آمدن! از ديدار با تو! از انجام اعمال! که نکند که نتوانم! آخر مگر تو هم ترس داری؟ مگر مهمانی آن هم پيش تو ترس دارد؟
لحظه ها دوان دوان انگار فرار ميکنند! دل می زند! چشم ها لحظه ای حرکت نميکنند! پلک نميزنم!
سراسيمه و نگران از چه؟ خب اگر نخواهد که هر کاری هم بکنی نميشود! نکند که نشود و يک عمر دنبال علت! جلوی چشمانم تار شده اند! تمام آدمها و علتها!
ديگر چیزی نميشنوم و نميخواهم که بشنوم! فقط صدايی آنطرفتر ميگويد : نه! برگردد!
مگر خدا هم واسطه دارد؟ خودت نميتوانی بروی؟ تمام شد...
تو فقط برگشتی! از بين اين همه زائر تو فقط ناکام ماندی از ديدار!
همه رفتند، سالن خالی از هر صدايی شده و من همچنان نشسته ام و هيچ نميگويم و نميبينم،
ديپرت؟!
از کجا؟ چه کسی مهر برگشت را زد به پيشانيت؟ خدا؟ خودت؟
اخر مگر خدا هم مهمانش را قبول نميکند؟
اضطراب!
تک تک سلولهايم لحظه ای از لرزش کوتاه نميآيد...
بايد برگشت!
برميگردم و همين ديروز، به يک ماه ، يکسال قبل! کدام گناه باعث شده؟
چراغ گرفته ام دستم منه کور!
با کدام چشم؟
بينايی ام را از دست داده ام...
نشسته ام گوشه ای و اخرين زائر هم آرام آرام ميرود ...
فقط جای من نبود انگار!
دلهره هايم تمام شد، ديگر بايد گذاشت و گذشت...
ولی از چه؟ از تو هم مگر ميشه گذشت؟ به خودت برگرد!
دست توی هوا
تسليم ...
باز هم صداهای محو کش دار انگار از اعماق زمين ، کسی می پرسد چه کاره ای؟
نای جواب دادن ندارم، خودم هم نمی دانم!
چه کاره ام؟
چه هستم؟
کجا ميروم؟
دوباره می پرسد، چکاره هستی؟
-دانشجو
کسی که با تلفن صحبت میکند میگوید: میگم برات نماز بخونه!
و بعد هم خنده ای...
و رو به من ميگويد: درست شد! فقط سريع بدو که دير ميشه!
نميفهمم چطور بلند شدم و ميدوم! با تمام قوای تحليل رفته و نرفته ام ميدوم! سعی پيشاپيش!
پرواز ميکنم، ميخندم و اشک...
همه چيز از نو آغاز ميشود و
رخصت!
آن هم از طرف : رب!
چه زيباتر ميشود حال و لحظاتم!
پير مرد جلوی درب زير گوشم ميگويد: گاهی خدا دوست داره بنده هاشو قلقلک بده!
...
آرام نشسته ام روی صندلی طياره! چقدر لحظه هايمان شبيه هم شده! محو در خودم و خودت!
صداهايی اينطرف و آنطرف زمزمه ميکنند : لبيک ... اللهم لبيک...
يعنی شروع شد؟
آغاز با تو بودن! نزديک شدن...
...
شب ، جده، سياهی ...
شب جده را چه زيبا در خود گرفته، همچون مرواريدی در صدفی سياه!
می درخشد از دور...
احساس نوزادی به وقت جده!
نشسته ام روی تکه ای از ابر ، چه سياه و چه سفيد!
اطرافم را پر کرده اند چراغهايی از رنگهای گوناگون!
چشم را می زنند...
فرو ميرويم در سياهی ، روشنايی نزديک است!
جده زير پاهايم ميرقصد!
...
طياره فرود ميآيد!
و من فرود در تو...
اينجا جده!
تمام ذهنياتم همان است و همان...
می دانم که لحظاتی بعد محو در چادرهای بالای سرم ميشوم! ميدانم که چيزهايی هست اينجا که تماشا دارد!برای شروع !
...
ساعت از 12 گذشته و حال وارد روز جمعه ميشويم، هنوز درگير کارهای فرودگاه و دلم را خوش کرده ام تا نماز جمعه را در حرم ات بخوانم! برای محرم شدن بايستی به ميقات رفت،لحظه ی شروع نزديک است...
آهنگ خدا کرده ام،
و من در ميقات ...


December 8, 2009 10:38 PM   Comment(s) (6)